സൂര്യകിരണങ്ങളില് നിന് ചുടുനിശ്വാസം ഞാന് അറിഞ്ഞു
ഓരോ മഴത്തുള്ളികളിലും നിന് കണ്ണുനീര്മുത്തുകള് ഞാന് കണ്ടു
എന്തിനോവേണ്ടിയുള്ള ഓട്ടത്തിനിടയില് നമ്മള് നമ്മളെതന്നെ മറന്നു
ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലെ കോപാഗ്നിചൂടില് നമ്മള് ഓരോദിനവും പോരാടി
എന്തിനായിരുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിനുത്തരം നല്കാന് കഴിവതില്ല
കോപം എന്ന രണ്ടക്ഷരം നമ്മുടെ ജീവിതം തന്നെ വിഴുങ്ങി
ഒരുനാള് നിനക്കുവേണ്ടി ഞാന് എല്ലാം വേണ്ടന്നുവെച്ചു
അതുപോല് എനിക്കായ് നീയും എല്ലാവരെയും തള്ളിപറഞ്ഞു
ഇന്ന് നമ്മള് നമ്മള്ക്കുതന്നെ അന്യരായ് പരസ്പരം അറിയാതെ
ഏകാന്ത തടവുകാരെ പോലെ രണ്ടു മുറികളില് ജീവിക്കുന്നു
എന്നാണ് നമ്മള് ശത്രുക്കളായത് എന്നെനിക്കറിയില്ല
തിരിച്ചുപിടിക്കാന് ആശയുണ്ടെങ്കിലും അഹം അതിന് സമ്മതിക്കുന്നില്ല..
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ