പ്രഭാതത്തിന് നിശബ്ദതയെന്നെ
തൊട്ടുണര്ത്തിയ നിമിഷം
ശിശിരത്തിന് വിരലുകളെന്മേനി
തഴുകികടന്നൊരു നേരം
ഉറക്കത്തിനിടയില് തട്ടിമാറ്റിയ കമ്പിളിപുതപ്പിനെ
തേടിയെന് കൈകള്
പുതപ്പിന് ചൂടില് കണ്ണുകളടച്ചു ഞാന്
വീണ്ടും നിദ്രയെ പുല്കാന്
എന്നകകണ്ണില് കണ്ടു നിന്നുടെ പുഞ്ചിരി തൂകും
തിളങ്ങും മിഴികള്
ആ മിഴികള്തന് ആഴത്തിലൊളിക്കാനായ്
ഇന്നെന് ഹൃദയംതുടിച്ചു
എവിടെ നിന്നോ ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്
ആശകളെന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി
പതുക്കെ പതുക്കെ മിഴികള് തുറന്നു ഞാന്
നിനക്കായ് ചുറ്റും നോക്കി
അടച്ചിട്ട നിന്നുടെ വാതിലില് മുന്നില്
ഏകയായ് ഞാനിന്നു നിന്നു
തുറക്കില്ലെ ഈ വാതില് ഒരിക്കല്ക്കൂടി
എന്നെന് മനമിന്നു കേണു...
ഒരു വാക്ക്പോലും പറയാതെ എന്തിനായ്
ഓടിയകന്നു നീ എന്നില്നിന്നും
മരണത്തിന്റെ വിളികേട്ടപ്പോള്
എന്നെ മറന്നത് ശരിയാണോ????
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ